«پاناویا تورنادو» جنگنده بازار مشترک!

عصر ايران/ انگليس و آلمان هرکدام 42.5 درصد از حجم کاري را در اختيار داشتند. اين در حالي بود که 15 درصد باقي مانده به ايتاليا مربوط مي شد. البته اين تقسيمات حجم کاري شديدا تحت تاثير چانه زني هاي بين المللي و سياسي بود. پاناويا تورنادو نوعي جنگنده نظامي چند منظوره دو موتوره و مجهز به بال متحرک است که به طور مشترک توسط ايتاليا، انگلستان و آلمان غربي توسعه يافت. در مجموع سه نوع متفاوت از اين جنگنده توليد شده است که کاربري هاي متنوعي دارند: تورنادو IDS (نسخه تهاجمي/ جنگنده- بمب افکن)، تورنادو ECR سرکوبگر دفاع هوايي دشمن (نسخه شناسايي/ جنگ الکترونيک) و تورنادو ADV (هواپيماي رهگير). پاناويا تورنادو توسط کنسرسيوم سه مليتي پاناويا طراحي شد و نخستين پرواز خود را نيز در تاريخ چهاردهم اوت سال 1974 انجام داد. معرفي رسمي اين جنگنده نيز به سال 1979 الي 1980 باز مي گردد. باتوجه به طراحي چند منظوره پاناويا تورنادو، امکان استفاده از اين جنگنده در ناوگان هاي مختلف نيروي هوايي سلطنتي وجود داشت. همچنين جالب است بدانيد که تورنادو سابقه مشارکت موفقيت آميز در ماموريت هاي ضربت (ارتفاعات کم) متعددي را در کارنامه نظامي خود به همراه دارد. از جمله اين ماموريت ها مي توان به جنگ عراق و يا جنگ داخلي ليبي اشاره کرد. پاناويا تورنادو به صورت محدود در افغانستان، يمن و سوريه نيز مورد استفاده قرار گرفت. در مجموع 992 هواپيما شامل تمام انواع تورنادو ساخته شد. طراحي و توسعه طي دهه 1960، طراحان نظامي صنايع هوايي استفاده از بال متحرک؛ بالي است که مي توان آن را به سمت عقب خم کرد و مجددا به جاي اول خود بازگرداند (بيشتر در هوايپماهاي نظامي که هر در سرعت هاي بالا و هم در سرعت هاي پايين پرواز مي کنند، کاربرد دارد) را براي افزايش مانور پذيري و همينطور کروز کارآمد پيشنهاد دادند. در سال 1968، توسط آلمان غربي، هلند، بلژيک، ايتاليا و کانادا کار گروهي تشکيل شد که هدف اصلي آن بررسي جايگزيني مناسب براي لاکهيد F-104 استارفايتر بود. نمونه منتخب در ابتدا "هواپيماي چند منظوره (MRA)" و چندي بعد "هواپيماي جنگي چند منظوره (MRCA)" نام گرفت. در واقع کشورهاي شرکت کننده در اين گروه همگي از ناوگان هاي سالخورده و نيازمند به تعويض رنج مي بردند. بدين ترتيب توسعه هواپيمايي چند منظوره که قادر به انجام نقش هاي مختلف باشد، در اولويت قرار گرفت. تا انتهاي سال 1968، خريد آينده نگر شش کشور منتج به سفارش 1،500 فروند هواپيما شد. البته کانادا و بلژيک پيش از بحث پيرامون هرگونه تعهد دراز مدت از کار گروه مذکور خارج شدند. کانادا اين پروژه را از نظر سياسي نامطلوب خواند. در تاريخ 26 ام مارس سال 1969، چهار کشور شريک متشکل از انگلستان، آلمان، ايتاليا و هلند براي تاسيس شرکتي چند مليتي با نام Panavia Aircraft GmbH توافق کردند. قرار بود اين کمپاني به طراحي، توسعه و توليد نسخه MRCA بپردازد. همانطور که پيش تر نيز اشاره شد، هدف پروژه ساخت هواپيمايي بود که بتواند در ماموريت هاي تاکتيکي، شناسايي، دفاع هوايي و همچنين انهادم نيروهاي دشمن بر فراز دريا مشارکت کند. طي روند انتخاب هواپيما با مشخصات نام برده، طرح هاي متنوعي شامل انواع ثابت بال، بال متحرک، تک موتوره و دو موتوره مورد بررسي قرار گرفت. لازم به ذکر است که هلند نيز در سال 1970 از اين پروژه جدا شد. دليل اين کشور پيچيدگي و نيازمندي هاي تخصصي فني متعدد هواپيما بود. از اين رو تمرکز خود را به جست و جوي نمونه اي ساده تر با قابليت هاي مانور پذيري بيشتر معطوف کرد. همچنين تعداد ابتدايي هواپيماي درخواست شده توسط آلمان نيز از 600 فروند به 324 فروند در سال 1972 کاهش يافت. گفته مي شود که اجراي استراتژي مذکور توسط آلمان، با هدف برگزاري تست هاي پرواز اوليه در اين کشور به جاي انگليس و همينطور نفوذ بيشتر خود بر روند طراحي هواپيما بوده است. هنگامي که موافقت نامه ميان سه کشور نهايي شد، انگليس و آلمان هرکدام 42.5 درصد از حجم کاري را در اختيار داشتند. اين در حالي بود که 15 درصد باقي مانده به ايتاليا مربوط مي شد. البته اين تقسيمات حجم کاري شديدا تحت تاثير چانه زني هاي بين المللي و سياسي بود. در فاز نهايي تعريف پروژه که در سال 1970 انجام شد، طرح هاي مفهومي از هواپيماي مورد نظر به دو نسخه تقليل يافت: پاناويا 100 تک صندلي که ترجيح آلمان ها بود و پاناويا 200 دو صندلي که نسخه مورد علاقه نيروي هوايي سلطنتي انگليس به شمار مي رفت. هواپيماي طراحي شده در ابتدا پاناويا پانتر نام داشت و پس از مدت زمان کوتاهي به صورت نسخه دو صندلي وارد مراحل توسعه و توليد خود شد. پس از آن بريتانيا اعلام کرد که اين هواپيما، دو سوم خطوط مقدم دفاع هوايي اين کشور را به خود اختصاص خواهد داد. پاناويا تورنادو چند منظوره مجهز به موتور دوقلو بوده و بيشتر به منظور انهادم نيروهاي دشمن در ارتفاعات پايين طراحي شده است. هندسه متغير بال نيز منتج به آماده سازي حداکثر هواپيما براي مقابله با نيروهاي دشمن در سطوح پايين خواهد شد. پاناويا تورنادو از نظر سيستم هاي پرواز و ناوبري پيشرفته تکميل بوده و از حضور سامانه هدايت پرواز برقي نيز بهره مي برد. اين سيستم باعث مي شود که حجم کار خلبان در سطوح پايين تا اندازه قابل توجهي کاهش يابد و کنترل هواپيما راحت تر از نمونه هاي مشابه باشد. همچنين براي مشارکت در ماموريت هاي بمباران با برد طولاني، هواپيما مجهز به پروب سوخت گيري شده است. انواع تورنادو IDS خود متشکل از نمونه هاي مختلفي است که از جمله مهم ترين آن ها مي توان به موارد زير اشاره کرد: - Tornado GR1 - Tornado GR1B - Tornado GR4 - Tornado GR1A/GR4A علاوه بر مدل هاي فوق، دو نسخه ديگر که در ابتداي مطلب نيز به آنها اشاره شد تحت عناوين تورنادو ECR و تورنادو ADV نيز توليد شده است. اپراتورها آلمان، ايتاليا، عربستان سعودي و انگلستان مهم ترين اپراتورهاي پاناويا تورنادو هستند. مشخصات تورنادو GR4 - خدمه: 2 - طول: 16.72 متر - پهناي بال: 13.91 متر در زاويه 25 درجه - ارتفاع: 5.95 متر - مساحت بال: 26.6 متر مربع - وزن خالي: 13،890 کيلوگرم - وزن بارگيري شده: 20،240 کيلوگرم - بيشينه وزن برخاست: 28،000 کيلوگرم - موتور هواگرد: 2 موتور Turbo-Union RB199-34R Mk 103 - حداکثر سرعت: 2،400 کيلومتر بر ساعت در ارتفاع 9،000 متر - برد: 1،390 کيلومتر - سلاح اصلي: يک عدد Mauser BK-27 با کاليبر 27 ميلي متر همراهان عزيز، آخرين خبر را بر روي بسترهاي زير دنبال کنيد: آخرين خبر در سروش http://sapp.ir/akharinkhabar آخرين خبر در ايتا https://eitaa.com/joinchat/88211456C878f9966e5 آخرين خبر در بله https://bale.ai/invite/#/join/MTIwZmMyZT آخرين خبر در گپ https://gap.im/akharinkhabar